Na ten koncert pracowaliśmy od października, a głównie pracowali Natalia Brzostowska i jej 17 - osobowa, rozśpiewana, rozgadana, przeurocza i niezwykle sympatyczna ekipa.

Po drodze były wspólne koncerty z Grabowianami przy okazji programów "Spotkania z Polską" i widowisku pasyjnym, a dzisiaj (8.05) mogliśmy w końcu zaprezentować ich i tylko ich koncert.

Otrzymali gorące brawa od publiczności, ale na te brawa ciężko pracowali, pokonując na każdej próbie swój stres, swoją nieśmiałość, akceptując swoje niedoskonałości i te niedoskonałości niwelując.

Ale tak naprawdę nie o doskonałość śpiewania tutaj chodzi, ale o zabawę w śpiewanie, o radość wspólnego śpiewania, o radość bycia ze sobą, o radość odkrywania samych siebie, o potrzebę bycia ze sobą.

I dzisiaj mieliśmy wrażenie, że ta radość kwitła na scenie i udzieliła się naszej publiczności i nam. I chyba tak naprawdę dzisiaj dopiero zrozumiałem, jako dyrektor GOKu, że w tym wszystkim, chodzi o stworzenie i zapewnienie naszym najmłodszym wokalistkom i wokalistkom najzwyklejszej w świecie potrzeby bezpieczeństwa na scenie.

Że nie muszą spełniać czyichś ambicji i oczekiwań, ale muszą mieć świadomość, że jakkolwiek wypadną na scenie, zawsze będziemy po ich stronie. I wtedy, te maluchy i starszaki, dadzą koncert taki jak dzisiaj, od serca.

A zrozumiałem to dzięki Natalii, dzięki jej cierpliwości i jej osobistym doświadczeniom. Na naukę nigdy nie jest za późno.

Droga Natalio, Kochane wokalistki i wokaliści z naszej grupy, Majki, Lenki, Karoliny, Patrycje, Amelki, Wiktorie, Igi, Julki, Ole,Klaudie,Filipy, Maćki, Norberty... jesteście piękni. I za te wasze piękno Wam dziękujemy. Dziękujemy Krzysztofowi Stankiewicz, że jesteś ciągle z nami. Trzymajcie się