Najpierw chodzili po domach, teraz wysyłają listy. ZUS ostrzega przed płatnymi pośrednikami

Do ZUS-u docierają kolejne sygnały o firmach i osobach, które oferują odpłatną pomoc w uzyskaniu świadczenia wspierającego. Wcześniej przedstawiciele niektórych kancelarii odwiedzali osoby z niepełnosprawnościami w ich domach. Teraz pojawiła się kolejna praktyka. Klienci zgłaszają się do placówek ZUS-u z listami, w których otrzymali gotowe umowy i pełnomocnictwa przedstawiane jako pakiet pomocy przy składaniu wniosku o świadczenie wspierające.

ZUS przestrzega przed pochopnym podpisywaniem takich dokumentów. Wszystkie formalności związane ze świadczeniem można załatwić bezpłatnie, a przy składaniu wniosku – poprosić o pomoc pracowników Zakładu.

- Przypominamy, że przy ubieganiu się o świadczenie wspierające nie trzeba korzystać z płatnych usług kancelarii czy pośredników. Pracownicy Zakładu za darmo pomagają w złożeniu wniosku i wyjaśniają, jak dopełnić formalności. Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie chce lub nie może załatwić sprawy samodzielnie, może upoważnić do tego zaufaną osobę, np. członka rodziny. Pełnomocnik również może skorzystać z bezpłatnej pomocy ZUS-u – informuje Katarzyna Krupicka, regionalna rzeczniczka prasowa ZUS województwa podlaskiego

W razie wątpliwości lub podejrzeń o oszustwo należy skontaktować się z:

• najbliższą placówką ZUS-u,
• Centrum Kontaktu Klientów ZUS (pod numerem 22 560 16 00 lub adresem e-mail [email protected]) lub
• policją.

Dla kogo jest świadczenie wspierające

Od 2026 roku świadczenie wspierające mogą otrzymać osoby z niepełnosprawnościami, które ukończyły 18 lat i uzyskały od wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności (WZON) decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia na co najmniej 70 punktów.

Świadczenie wspierające nie jest dodatkiem dla seniorów ani świadczeniem przyznawanym po osiągnięciu określonego wieku. Jest skierowane do dorosłych osób z niepełnosprawnością, które potrzebują wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. Nie ma przy tym górnej granicy wieku, dlatego może je otrzymać zarówno osiemnastolatek, jak i osoba w wieku 60, 70 czy 80 lat, jeśli spełnia określone warunki.

Najpierw decyzja WZON, potem wniosek do ZUS

Aby otrzymać świadczenie wspierające, trzeba najpierw wystąpić do WZON o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Od 1 stycznia 2026 roku w przypadku osób, które po raz pierwszy ubiegają się o taką decyzję, poziom potrzeby wsparcia jest ustalany od dnia wydania decyzji, a nie od dnia złożenia wniosku do WZON. Na przykład jeśli wniosek został złożony w lutym, a decyzja wydana w czerwcu, poziom potrzeby wsparcia będzie ustalony od dnia wydania decyzji w czerwcu.

Inaczej wygląda to w przypadku kolejnej decyzji. Jeśli kończy się ważność dotychczasowej, poziom potrzeby wsparcia ustalany jest od następnego dnia po jej wygaśnięciu. Natomiast gdy składany jest nowy wniosek, ponieważ zmieniła się zdolność danej osoby do samodzielnego funkcjonowania, poziom tej potrzeby będzie ustalany od dnia wydania nowej decyzji.

Po uzyskaniu ostatecznej decyzji WZON można złożyć wniosek o świadczenie wspierające do ZUS-u. Wnioski są przyjmowane tylko drogą elektroniczną przez eZUS, portal Emp@tia lub bankowość elektroniczną.

Ważny jest termin złożenia wniosku do ZUS-u. Jeśli trafi on do Zakładu w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym WZON wydał decyzję, świadczenie przysługuje od dnia ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i może zostać wypłacone z wyrównaniem. Jeśli wniosek zostanie złożony po upływie 3 miesięcy, świadczenie przysługuje od miesiąca jego złożenia. Osoba uprawniona może również wskazać we wniosku późniejszą datę, od której chce otrzymywać świadczenie.

Od liczby punktów zależy kwota świadczenia

Wysokość świadczenia zależy od liczby punktów ustalonych przez WZON. Od 1 marca 2026 roku wynosi od 792 zł do 4 353 zł miesięcznie. Im wyższy poziom potrzeby wsparcia, tym wyższa kwota świadczenia. ZUS wypłaca je wyłącznie bezgotówkowo na wskazany we wniosku rachunek bankowy prowadzony w Polsce. Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie ma własnego konta, może wskazać rachunek zaufanej osoby, na przykład członka rodziny lub opiekuna.